அகஸ்தியர் கூடம் ட்ரெக்கிங்

அகஸ்தியர் மலைச்சிகரம் அல்லது அகஸ்தியர் கூடம் என்றழைக்கப்படும் இந்த சிகரம் 1868 மீட்டர் உயரத்தைகொண்டுள்ளது. திருவனந்தபுரம் பகுதியில் இதுவே மிக உயர்ந்த மலைச்சிகரமாகும். இயற்கை ஆர்வலர்களுக்கு கண்ணுக்கு விருந்து படைக்கும் பசுமை காடுகள், 2500க்கும் அதிகமான மூலிகை செடிகள், கண் கவரும் அருவிகள் அடங்கிய ஒரு ட்ரெக்கிங் பாரடைஸ் ஆக இருக்கிறது. 

தாமிரபரணி ஆறு, கரமனா ஆறு மற்றும் நெய்யார் ஆறு போன்றவை இந்த மலையிலிருந்துதான்  உற்பத்தியாகின்றன. இது ஹிந்துக்களின் முக்கியமான புனித யாத்திரை ஸ்தலமாகவும் விளங்குகிறது. அகஸ்தியர் முனிவர் இந்த மலைக்கு வந்து தவம் இருந்ததாக சொல்கிறார்கள். 

கண்ணுக்கு விருந்தான இயற்கை காட்சிகள் எங்கோ கனவில் காண்பது போன்று இருக்கிறது. கணினியில் நாம் காணும் ஸ்கிரீன் சேவர்களையும் விஞ்சும் அழகிய காட்சிகள் வார்த்தைகளால் வர்ணிக்கவே முடியாத அழகு. நம் மூச்சு குழலின் வழியே நுரையீரலை நிறைக்கும் சுவாச காற்றின் தரமோ எங்குமே கிடைக்காத அளவு சுத்தமாக இருக்கிறது. 56 கிலோ மீட்டர் தூரத்தை மூன்று நாட்களில் அதுவும் கடினமான மலை பாதைகளில், பாறைகளில் ஏறி இறங்கி இருக்கிறோம் என்பதை திரும்பி வந்த பிறகு நினைத்து பார்த்தால் மலைப்பாக இருக்கிறது.

டிவைன் ட்ரெக்கர்ஸ் என்ற எங்கள் மலையேற்ற குழுவில் இந்த முறை எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமான அளவு நண்பர்கள் இணைந்து கொள்ள அகஸ்தியர் கூடம் செல்லும் எங்கள் குழுவை ஐந்தாக  பிரித்து முன் பதிவு செய்தார் எங்கள் கேப்டன் ராஜீவ். 

சில ஆண்டுகள் முன்பு வரை வனத்துறைக்கு நம்முடைய விருப்ப விண்ணப்பத்தை தபாலில் அனுப்ப வேண்டும். அவர்களுக்கு நம்முடைய விண்ணப்பம் சென்று சேர்ந்து விட்டதா என்பதை தொலைபேசியில் நாம் தான் அழைத்து உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும். 

ஆனால் இன்றைய டிஜிட்டல் உலகத்தில் எல்லாம் கணினி மயமாகி விட்டது. ஜனவரி மாதம் ஒரு குறிப்பிட்ட தேதியில் ரயில்வே தட்கல் டிக்கட் போன்று காலை 11.00 மணிக்கு திறக்கப்படும். உலகம் முழுவதும் இருந்து யார் வேண்டுமானாலும் உடனடியாக முன்பதிவு செய்து கொள்ளலாம். 

ஆன்லைனிலேயே பணமும் பெற்று நமக்கான ஸ்லாட் கூப்பனையும் கொடுத்து விடுகிறார்கள். ஒரு நாளைக்கு 100 பேர் மட்டுமே அனுமதிக்க படுவர் என்பதால் கடுமையான நெருக்கடி. மனிதர்களை அளவாக அனுமதிப்பதால் காடு அழகாக இருக்கிறது.

ஆன்லைனில் திறந்து விட்ட பதினைந்து நிமிடங்களிலேயே இந்த சீசனுக்கான எல்லா டிக்கட்டுகளும் விற்று தீர்ந்து விட்டது. அகஸ்தியர் கூடம் சீசன் என்பது வருடத்தில் பொங்கல் நாளான ஜனவரி 14 முதல் மார்ச் 10 ஆம் தேதி வரை இருக்கும். நபர் ஒருவருக்கு 500 ரூபாய் வசூலிக்கிறார்கள். மற்ற நாட்களில் ஆப் சீசன் பாஸ் என்று கொடுக்கிறார்கள். ஐந்து நபர் கொண்ட ஒரு குழுவுக்கு 7500 ரூபாய் வசூலிக்கிறார்களாம்.

கோவை நண்பர்களுக்கு மூன்றாவது குழுவாகவும் பிப்ரவரி 17 ஆம் தேதி முதல் 19 தேதி வரையும் ட்ரெக்கிங் செல்ல அனுமதி கிடைத்தது. 16 ஆம் தேதி மாலை திருவனந்தபுரம் செல்லும் விரைவு ரயிலில் எல்லோரும் ஏறி அதிகாலை 3.30 மணிக்கு திருவனந்தபுரம் அடைந்தோம். 

திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து போனக்காடு செக் போஸ்டுக்கு 60 கிலோ மீட்டர் தூரம் செல்ல வேண்டும். எங்களுக்கான சொகுசு வாகனம் ஒன்றை ஏற்பாடு செய்திருந்தார் எங்கள் கேப்டன். விடிந்தும் விடியாமலும் இருக்கும் போதே செக் போஸ்ட் சென்று சேர்ந்து விட்டோம். வழியில் எங்களுக்கான காலை உணவு ஏற்கனவே திட்டமிட்டபடி பார்சல் செய்யப்பட்டு தயாராக இருந்தது. அதையும் எடுத்துகொண்டு எங்களை சரியான நேரத்திற்கு போனக்காடு செக்போஸ்டில் இறக்கி விட்டு விட்டு சென்றது அந்த வேன்.

செக்போஸ்டிலேயே சுகாதாரமான கழிப்பிடம் குளிக்கும் வசதியை வனத்துறையினர் செய்து வைத்திருந்தனர். காலை கடன்களை மட்டும் முடித்து விட்டு பயணத்தை துவக்கலாம் வழியில் தென்படும் அருவிகளில் குளித்து கொள்ளலாம் என்று எங்களுக்கு அறிவுறுத்த பட்டிருந்ததால் வனத்துறையின் செக் போஸ்டில் நாங்கள் வந்து விட்டோம் என்று ரிப்போர்ட் செய்தோம்.  எங்கள் அனுமதி சீட்டுகள் சரிபார்க்க பட்டு கொண்டு செல்லும் பைகளில் மதுபுட்டிகள்  பிளாஸ்டிக் பைகள் போன்ற தடை செய்யப்பட்ட பொருட்கள் ஏதாவது உள்ளனவா என்று ஆராயப்பட்டு பின்னர் உள்ளே செல்ல அனுமதித்தனர்.

இந்த பயணத்திற்காக வனத்துறையினரால் நடை பாதை ஒழுங்கு செய்ய பட்டிருந்தது. சீசன் இல்லாத காலங்களில் பாதைகளில் விழுந்த மரங்கள் யானைகளால் தள்ளி விடப்பட்ட மரங்கள் யாவும் சீராக வெட்டி எடுக்கப்பட்டிருந்தது. மிக கடினமான பயணம் என்பதால் பதினான்கு வயதை தாண்டிய ஆண்கள் உடல் திடம் மிக்கவர் மட்டுமே ட்ரெக்கிங் செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டனர். குழுவாக மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட்டனர். தனிநபர்களுக்கு அனுமதி இல்லை. பெண்கள் செல்ல அனுமதிக்க படவில்லை. 

பிப்ரவரி 17, 2016 காலை 8.00 மணி 

போனக்காடு செக் போஸ்டை தாண்டி செல்லும்போது மிக நீண்ட காட்டு பயணம் செல்லும் உற்சாகம் எல்லோர் முகத்திலும் தாண்டவமாடியது. உள்ளே நுழைந்தவுடன் கையில் ஸ்மார்ட் போன் கேமரா இருக்கும் உற்சாகத்தில் எல்லோரும் பி சி ஸ்ரீராம்களாக மாறித்தான் போனோம். காடு பசுமை போர்வை போர்த்தி அழகாக போஸ் கொடுத்தது.

செல்லும் வழி நெடுகிலும் வானுயர்ந்த மரங்கள் சரிந்து விழுந்து விடாமல் இருக்க மிக அகண்ட அடிப்புறத்தினை அழகாக அமைத்து கொண்டிருந்தது. வேறு சில மரங்கள் பாறைகள் மலைகளை விட்டு கீழே விழுந்து விடாமல் பற்றிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு இடத்தில் ஒரு பாறையின் மேல் இருந்து ஒரு சிறிய மரக்கன்று வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. கல்லுக்குள்ளும் ஈரம் உண்டு என்று சொல்வார்களே அது உண்மையாக இருக்குமோ. மரங்கள் மண் அரிப்பை தடுக்கும் என்று படித்திருக்கிறேன். அது எப்படி என்பதை நேரில் காண முடிந்தது.

மலை உச்சியில் உருவாகும் தண்ணீர் எங்கெல்லாம் இடம் கிடைக்கிறதோ அங்கெல்லாம் பாதை அமைத்து கொண்டு வழிந்தோடிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு சில இடங்களில் பாறைகளின் மேல் இருந்து அருவியாய் கொட்டி இசை நடனம் செய்தது. அகஸ்தியர் மலை கேரளாவில் இருக்கும் இரண்டாவது உயர்ந்த சிகரம் என்பதால் காலையில் ஆரம்பித்த நடை பயணம் மாலை வரை நீண்டு கொண்டே போனது. தாமிர பரணி ஆறு இங்கிருந்து தான் உற்பத்தியாகிறது. 

மலை பயணம் செல்லும் போது மழை குளிர் போன்றவற்றை தாங்கும் திறன் கொண்ட ஆடைகளை எடுத்து செல்வது அவசியம். கீழே வெயில் தாக்குகிறதே என்று அலட்சியமாக சிகரம் ஏறினால் உச்சியில் எதிர்பாராமல் மழையும் குளிரும் வாட்டி வதைக்கும். 

காட்டு வழி எங்கும் வன விலங்குகளின் சாணம், கால்தடங்கள் பரவலாக இருந்தது. ஒரு சில இடங்களில் திடீர் என்று சல சலப்பும், காட்டுக்குள் உறுமல் சத்தமும் கேட்க பயணம் கொஞ்சம் திகிலாகத்தான் இருந்தது. அடர்ந்த காட்டுக்குள் செல்லும் போது குழுவாக செல்ல வேண்டும். குழுவை விட்டு பிரிந்து செல்ல கூடாது, சத்தம் எழுப்பாமல் அமைதியாக கடந்து செல்ல வேண்டும். ஒரே இடத்தில் அதிக நேரம் இருக்க கூடாது என்று நிறைய அறிவுரைகளை  வன அலுவலகத்தில் எழுதி வைத்திருந்தார்கள். ஆங்காங்கே யானைகள் மரப்பட்டைகளை உரித்து சாப்பிட்டதற்கான தடையம் இருந்தது. 

ஒவ்வொரு மூன்று கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும் மிக பெரிய அகழிகள் தோண்டி நடுவே குடில் அமைத்து வாட்சர்கள் தங்கி வனத்தை காக்கும் பணியில் ஈடுபட்டு கொண்டிருந்தனர். அவர்களிடம் எந்த ஆயுதங்களும் இல்லை. இருக்கும் ஒரே ஒரு தற்காப்பு வன விலங்குகளை விரட்ட வெடி மட்டுமே. வீரப்பன் போன்று யாராவது வந்தால் காலில் விழுவது மட்டும் தான் தற்காப்பு. பாவம் நம் வனவர்கள்.

ஒவ்வொரு மலையிலும் அதன் புளோரா பானா (தாவரங்கள் விலங்குகள்) வெவ்வேறு விதமாக இருந்தது. முதலில் வானுயர்ந்து இருந்த மரங்கள் மலை ஏற ஏற காணாமல் போய் குறு மரங்களாக காட்சி கொடுத்தன. அதற்கும் மேல் புற்கள் மட்டுமே இருந்தன. 

இருபது கிலோ மீட்டர்கள் நடந்த பின் அதிரி மலை வன கேம்புக்கு சென்று சேர்ந்தோம். அங்கே வனத்துறையினரால் பயணம் செல்பவர்கள் தங்குவதற்காக கான்கிரீட் கட்டிடம் ஒன்று கட்டபட்டிருந்தது. ஒரு இரண்டாயிரம் சதுர அடி இருக்கும் பழமையான கட்டிடம். காட்டுக்குள் இப்படி ஒரு தங்கும் இடம் கிடைத்ததே சொர்க்கமாக இருந்தது. அந்த கான்கிரீட் கட்டிடத்தின் எதிர்புறம் தகரத்தாலான குடில்கள் அமைக்கபட்டிருந்தன. 

பார்ப்பதற்கு அழகாக இருந்தாலும் இரவில் நல்ல மழை பொழியும் போது உள்ளே தொடர்ந்து மத்தளம் வாசிப்பது  போன்று சத்தம் கேட்டு கொண்டே இருக்கும் என்பதால் அங்கே தங்குவது உசிதம் அல்ல. படுப்பதற்கு பாயும் காலை மதியம் இரவு உணவுகளும் கேரளா சமையல் முறைப்படி செய்து கொடுக்கிறார்கள். நாம் அங்கே சென்றவுடன் நமக்கான உணவை முன் பதிவு செய்து விட வேண்டும். அப்போது தான் நமக்காக சமைக்க ஆரம்பிப்பார்கள். இல்லாவிட்டால் பட்டினி தான்.24 மணி நேரமும் தண்ணீர் வசதியுடன் கூடிய கழிப்பிடம் குளியல் அறை வசதி என்று அருமையாக இருக்கிறது. 

நடந்து சென்ற களைப்பில் அப்படியே உறங்கி போனோம். சிறிது நேரம் கழித்து அருமையான ஒரு சுக்கு காப்பி கிடைத்தது,  ரசித்து சுவைத்தோம். இரவு உணவு கேரளா ஸ்டைல் கஞ்சி, பயறு, பப்படம், ஊறுகாய் என்று கொடுத்து அசத்தினார்கள். மலை காட்டின் நடுவே சாப்பிடும் போது சுவை மேலும் கூடுதலாகத்தான் இருந்தது.  மறுநாள் காலை அகஸ்தியர் மலை ஏற வேண்டும் என்பதால் எல்லோரும் விரைவில் உறங்க ஆரம்பித்தோம். 

அதிரி மலையை சென்று அடையும் போது மாலை சூரியன் வானத்தை செவ்வானமாக்கியிருந்தது. மறுநாள் ஏறப்போகும் அகஸ்தியர் மலை தூரத்தில் தெளிவாக காட்சி கொடுத்தது. அப்போது எங்களுக்கு தெரியவில்லை அன்று இரவே எல்லாம் தலை கீழாக மாறப்போகிறது என்று. 

பிப்ரவரி 18, 2016 காலை 7.00 மணி

இரவு முழுவதும் இடி மின்னல் மழை என்று அதிரி மலையின் தட்ப வெட்ப நிலையை மழை கடுமையாக மாற்றி விட்டது. மறுநாள் காலை அகஸ்தியர் மலை ட்ரெக்கிங் ஆரம்பிப்பதற்கான எந்தவிதமான அறிகுறியும் இல்லை. வெளியே ரெயின் கோட் இல்லாமல் செல்ல முடியாத அளவுக்கு மழை தொடர்ந்து பெய்து கொண்டே இருந்தது. 

கிரிக்கட் மேட்ச் மழையால் பாதிக்கபட்டால் எப்படி அடுத்த பிட்ச் இன்ஸ்பெக்சன் காலை 10.00 மணிக்கு மேல் நடுவர்களால் ஆய்வு செய்யப்படும் என்று அறிவிப்பார்களோ  அது  போன்று நிலைமை சீரனாவுடன் மேலே செல்ல அனுமதிக்க படுவீர்கள் என்று சொல்லி விட்டார்கள். காத்திருந்தோம். சென்ற முறை ஒரு பக்தர் குழுவினர் அதிரி மலையிலேயே 14 நாட்கள் அகத்தியரை காண முடியாமல் தங்கி இருந்ததாக சொன்னார்கள். 

நல்ல வேளை காலை 9.00 மணிக்கெல்லாம் மழை ஓரளவுக்கு குறைந்து விட்டிருந்தது. எல்லோரும் தயாராக இருந்ததால் எங்களுக்கான காலை உணவை வாங்கிகொண்டு உடனே நடக்க ஆரம்பித்தோம். 

வழியில் மூங்கில் காடுகள் அடிக்கடி மழை பொழிவதால் தள தளவென பசுமையாக இருந்தது. மூங்கில் குருத்துகள் யானைக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என்பதால் நாங்கள் செல்லும் வழி தவிர்த்து அவைகள் வந்து போவதற்கென்று தனியாக வழி அமைத்து வைத்திருந்தன.  

ஏசி காடுகள் என்று ஒரு காட்டுக்கு பெயர் வைத்திருந்தனர். குழு குழு என்று மொத்த காட்டையும் குளிரூட்டியது போல் இருந்தது. 

ஒருமணி நேரத்திற்கும் மேலாக நடந்திருப்போம். எங்களுக்கு முன்னால் சென்றவர்கள் எல்லோரும் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தனர். எங்களை பார்த்து "மேலே போகாதீங்க, நிலைமை ரொம்ப மோசமா இருக்கிறது. புயல் வீசுகிறது" என்று ஒரு பிட்டை போட்டு விட்டு சென்று விட்டார்கள்.

"இமயமலையவே  பார்திருக்கோமாம் இதெல்லாம் எம்மாத்திரம் எங்களுக்கு" என்று அவர்களுக்கு பதில் சொல்லி விட்டு மீண்டும் மேலே ஏற ஆரம்பித்தோம். 

"இமயமலையவே  பார்த்திருக்காராம், எப்படி மேலே போறாருன்னு பார்கிறேன்" என்று அவர் தன்னுடன் வந்தவரிடம் சவால் விட்டுச் சென்றது என் காதுகளில் ஒலித்தது.

மேலே செல்ல செல்ல விசிபிலிட்டி ஜீரோ என்று சொல்வார்களே அப்படி நமக்கு முன்னால் செல்பவர்களே தெரியாத அளவு பனி மூடி பனி காத்து புயலாக வீசிகொண்டிருந்தது. 

ஒரு இடத்தில் அருவி ஒன்று வேகமாக கொட்டி கொண்டிருந்தது. அங்கே முன்னால் போன எல்லோரும் நின்று கொண்டிருந்தனர். மற்றவர்கள் இறங்க ஆரம்பித்திருந்தனர். எங்கள் குழுவை சேர்ந்த ஒரு ஆறு பேர் ஏற்கனவே அங்கே பலமுறை சென்றவர்கள் இப்படி இருந்தால் வழுக்கு பாறையில் கயிறை பிடித்து ஏறும் போது காற்று அப்படியே நம்மை தூக்கி வீசி விடும் என்று மீதம் இருப்பவர்களுக்கு கிலியை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விதைத்து கொண்டிருந்தனர். 

அகஸ்தியருக்கு விரதம்  இருந்து புனித யாத்திரை வந்திருந்த பெரும்பான்மையான  ஆட்கள் திரும்பி ஓடி விட்டனர். தெய்வ நம்பிக்கையை விட தன்னம்பிக்கை முக்கியம் என்ற பகுத்தறிவு அப்போதுதான் கை கொடுத்தது. 

என்னடா இது இப்படி பயணம் தடை படுகிறதே என்று கவலையாக இருந்தது எனக்கு. 

"என்ன செய்யலாம்" என்று என்னிடம் நண்பர் டாக்டர் இளங்கோவன் என்னிடம் கேட்க "கொஞ்சம் பொறுத்து பார்க்கலாம் மலை சிகரங்களில் தட்ப வெட்ப நிலை அடிக்கடி மாறிக்கொண்டே இருக்கும்" என்று நான் சொல்லியும் அவரும் நரசிம்மனும் கீழே இறங்க ஆரம்பித்து விட்டனர். அவருக்கு முன்னால் திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து எங்கள் குழுவில் இணைந்த நண்பர்கள் மூன்று பேரும் இறங்கி சென்று விட்டனர்.  14 பேர் கொண்ட எங்கள் குழு இப்போது 8 பேர் கொண்ட குழுவாக குறைந்து விட்டது. 

மேலே போகலாமா இல்லை கீழே  இறங்கி  சென்று  விடலாமா என்று குழப்பத்தில்  இருந்த  என்னிடம் பரமத்தி வேலூரில் இருந்து வந்த நண்பர் சசி குமார் "செந்தில் அண்ணா என்ன செய்யலாம்" என்று கேட்க "முன் வைத்த காலை பின்னால் வைக்க கூடாது" என்று உற்சாகம் ஊட்டினேன். "என்ன ஆனாலும் சரி வாங்க போகலாம்" என்று முழங்கால் அளவு தண்ணீரை தாண்டி விறு விறு என்று நடக்க ஆரம்பித்தார். மீதமிருந்த ஏழு பேரும் அவரை பின் தொடர ஆரம்பித்தோம். 

தெய்வத்தால் ஆகாது எனினும் தன் மெய் வறுத்த கூலி தரும் என்ற வள்ளுவன் வாக்கு மெய்யாகி போனது. 

இப்போது வழித்தடம் எல்லாம் மறைந்து பாறை மட்டுமே இருந்ததால் எங்கே எப்படி செல்வது என்று தெரியவில்லை.  வனத்துறையினர் பாறைகளில் மஞ்சள் நிற பெயின்ட் அல்லது வெறும் கல்லால் கீறி ஆங்காங்கே அம்புக்குறி போட்டு வைத்திருந்தது வழி மாறாமல் இருக்க உதவி செய்தது. அந்த அம்பு குறியை பார்த்துக்கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தோம். 

மலை ஏறும் போது நான் எப்போதுமே கடைசியில் பயணிப்பதையே விரும்புவேன். என் முதுகுக்கு பின்னால் ஒருவர் நடந்து வருவதில் எனக்கு சிறிதும் உடன்பாடு இல்லை. ஒருவர் நம் முதுகுக்கு பின்னால் நடந்து வந்து கொண்டிருக்கும் போது நம் கவனம் முழுவதும் முன்னால் இருக்கும் பாதையில் மட்டுமே இருக்கும் இயற்கை காட்சிகளை ரசிப்பதில் கவனம் செலுத்த முடியாது. ஆனால் எங்கள் குழுவில் நான் எப்போதுமே கடைசியில் வருவதை வைத்து நான் ஒரு ஸ்லோ வாக்கர் அதாவது மெதுவாக நடக்க கூடியவர் என்று தவறாக கணித்து வைத்து உள்ளனர். 

சிறிது தூரம் நடந்த போது ஒரு பாறை மேல் ஒரு சிலை ஒன்று இருந்தது. அதன் கீழே ஒரு சிலர் சர்க்கரை பொங்கல் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அது ஆதிவாசிகள் கோவில் என்று பத்மஸ்ரீ விஜயகுமார் எங்களுக்கு விளக்கினார். 

அங்கே சென்று அவர்களிடம் பேசிய போது அவர்கள் சென்னையில் இருந்த வந்திருப்பதாகவும் ரெயில்வேயில் அக்கவுன்ட் பிரிவில் வேலை செய்வதாகவும் சொன்னார்கள். அவர்களிடம் உங்களுக்கு இளங்கோவனை தெரியுமா? என்று கேட்டால் தெரியாது  என்று சொல்லிவிட்டார்கள் :) என்னடா இது எம்ஜியாரை தெரியுமா என்று கேட்டால் தெரியாது என்று சொல்பவர்கள் போல் அல்லவா இருக்குன்னு நினைச்சிகிட்டேன். அவர்களிடம் இருந்து விடை பெற்று மீண்டும் நடக்கலானோம்.

இது போன்று சவாலான பயணங்களில் எல்லாம் குழுவின் முன்னால் அனுபவம் மிக்க ஒருவரையும் கடைசியில் பேக் அப்புக்கு ஒருவரையும் நியமிப்பார் எங்கள் கேப்டன். இந்த பயணத்தில் முன்னால் செல்பவர் பாதி பயணத்தில் திரும்பி சென்று விட்டதால் அந்த பொருப்பை சசிகுமாரும் பத்மஸ்ரீ விஜயகுமாரும் ஏற்று கொண்டு அழகாக வழிநடத்தி சென்றனர். பின்னால் நண்பர் பிரதீப் பொறுமையாக கடைசியில் வருபவர் வரும் வரை காத்திருந்து கூட்டி சென்றது பயணம் வெற்றிகரமாக அமைய உதவியது.  

Clif hanger என்ற ஒரு ஆங்கில படம் பார்த்திருக்கிறேன் பனிப்புயலில் சிக்கி படாத பாடு படுவார்கள். ஆனால் நிஜத்தில் அப்படி ஒரு அனுபவம் கிடைக்க பெற்றது நம்மை செழுமை படுத்தி கொள்ள ஒரு நல்ல வாய்ப்பாகவே நினைக்கிறேன். 

மேகங்கள் நம்மை தொட்டு போவதும் மின்னல்கள் நம்மை உரசி செல்வதும் அவ்வளவு எளிதில் யாருக்கும் கிடைக்காது. காற்றின் வேகம் அதிகரிக்கும் போது ஒருவருடன் ஒருவர் கை கோர்த்து பிடித்து கொண்டோம். புயலுக்கு பின்னே அமைதி என்று சொல்வார்கள் சிறிது நேரத்தில் ஓரளவு மரங்கள் அடர்ந்திருந்த இடத்திற்கு வந்தவுடன் காற்றின் வேகம் எங்களை தாக்க முடியாமல் மரங்கள் கவசம் போட்டு கொண்டது. 

மரங்கள் அடர்ந்த கானகத்தை தாண்டியவுடன் வழுக்கு பாறை என்று சொல்வார்கள் அங்கே ஒரே ஒரு பாறை செங்குத்தாக இருக்க மேலே செல்ல வேண்டும் என்றால் ராணுவ வீரர்கள் மலையில் இருந்து ஏற இறங்க பயன்படுத்தும் கயிறு முடிச்சு முடிச்சாக போட்டு கட்டி வைத்திருந்தார்கள். 

அப்படி செங்குத்தான பாறையில் எப்படி எருவோமோ என்று நினைத்த போது பத்மஸ்ரீ விஜயகுமாரும் சசிகுமாரும் மளமளவென்று மேலே ஏறி சென்று இப்படித்தான் ஏற வேண்டும் என்று எங்களுக்கு காட்டி கொடுத்தார்கள்.

உடல் எடை முழுவதும் பாறையின் மேல் அழுத்தி கீழே விழுந்து விடாமல் இருக்க மட்டும் கயிறை பிடித்து கொண்டால் எளிதில் மேலே ஏறி செல்ல முடிகிறது. காற்று வேகமாக அடித்ததால் கொஞ்சம் சிரமமாக இருந்தது. ஆனால் மேலே சென்று சேரும் வரை த்ரிலிங்காக இருந்தது. 

பாறையின் மேல் ஏறி முடித்தவுடன் அகஸ்தியரை தேடினால் காணவில்லை. பத்மஸ்ரீ விஜயகுமாரிடம் "எங்கப்பா வழுக்கு பாறை ஏறியவுடன் அகஸ்தியர் இருக்கும் இடம் வந்து விடும் என்று சொன்னீங்க இன்னும்  காணோமே?" என்ற கேள்வி அங்கே முதல் முறை செல்லும் என்னை போன்றவர்களிடம் இருந்து கேட்கப்பட்டது. 

அவரும் சிரித்து கொண்டே இதே மாதிரி இன்னுமொரு பாறை இருக்கு அதை ஏறி சென்றால் உடனே வந்து விடுவார் அகஸ்தியர் என்று பதில் சொல்லி விட்டு அடுத்த கேள்வியை எதிர்பாராமல் மேலும் பாறைகளாக இருந்த மலையை கடந்து செல்ல ஆரம்பித்தார். 

மறுபடியும் ஒரு பதினைந்து நிமிடங்கள் கழித்து அடுத்த வழுக்கு பாறை எதிர் கொண்டது. அதிலும் பாறை கயிறு முடிச்சு முடிச்சாக தொங்க விடப்பட்டிருந்தது. ஏற்கனவே அனுபவம் இருந்ததால் இந்த முறை அடுத்த செய்முறை விளக்கத்திற்கு காத்திராமல் சசிகுமாருடன் மளமளவென்று மேலே ஏறி செல்ல ஆரம்பித்தேன். 

மேலே ஏறி சசியும் நானும் கொஞ்ச தூரம் தான் சென்றிருப்போம். இதோ வந்தாச்சு அகஸ்தியர் தெரிகிறார் பாருங்கள் என்று உற்சாக கூக்குரல் எழுப்பினார் விஜய். எல்லோருக்கும் அந்த ஆனந்தம் பற்றி கொண்டது. ஓ.....வென மகிழ்ச்சியின் உச்சம் தொட்டு விட்டோம். கடல் மட்டத்தில் இருந்து 1868  மீட்டர்கள் உயரத்தில் தென் இந்தியாவின் உயரமான சிகரங்களில் ஒன்றின் மேல் இருக்கிறோம் என்ற மகிழ்ச்சி மேகங்கள் வந்து உரசும் ஆனந்தம் விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லாமல் போனது. 

அங்கே குட்டியாக ஒரு சிவலிங்கமும் எதிரே  நந்தியும் இருந்தது. சற்று தள்ளி குறுமுனி என்றழைக்கப்படும் அகஸ்தியரின் இரண்டடி சிலை ஒன்றும் இருந்தது. எங்களுக்கு முன்னாள் வந்த சிலர் அந்த அகஸ்தியரின் சிலையை சுத்தம் செய்து தேனும், சந்தனம் மற்றும் விபூதி அபிசேகங்கள் செய்து கொண்டிருந்தனர். எங்கள் குழுவில் வந்திருந்த பக்திமான்கள் எல்லோரும் அந்த பூஜையில் கலந்து கொண்டு எங்களுக்கு பிரசாதமும் வாங்கி வந்து கொடுத்தனர். 

சிகரம் தொட்ட மகிழ்ச்சியில் மேலும் ஒரு மகிழ்ச்சி விஜயும் பிரதீப்பும் தேசிய கொடியை எடுத்து வந்திருந்தனர். அந்த உயரமான இடத்தில் நின்று கொண்டு நம் தேசிய கொடியை தூக்கி பிடிக்கும் போது இந்தியன் என்ற திமிரு தோள்களில் தினவு எடுக்கத்தான் செய்கிறது.

அகஸ்தியர் கூடம் ஏறும் எல்லோருக்கும் எல்லா அனுபவங்களும் கிடைப்பதில்லை. முழுவதுமாக மேகமூட்டங்களில் நடந்து சென்றதால் எங்களுக்கு மலையை சுற்றி என்ன இருக்கிறது என்றே தெரியவில்லை. அனால் எங்களுக்கு பின்னால் சென்ற எங்கள் டிவைன் ட்ரெக்கர்ஸ் குழுவினர் மலையை சுற்றி அருமையான காட்சிகளை படமாக்கி வாட்சப்பில் எங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டனர். ஆனால் அவர்களுக்கு இது போன்ற மேகமூட்டங்களுக்கு நடுவில் நடந்து சென்ற அனுபவங்கள் கிடைக்கவில்லை. 

இப்படி ஒவ்வொரு முறையும் வேறு வேறு விதமாக காட்சி கொடுக்கும் இந்த மலை என்ற காரணத்தினால் கடைசி குழு பயணம் முடிக்கும் வரை படங்களை பகிர வேண்டாம் என்று எங்கள் கேப்டன் கேட்டு கொண்டதற்கு இணங்க மொத்த குழுவும் பயணம் முடிக்கும் வரை படங்கள் எதுவும் பகிரப்படவில்லை. 

மேலே இருக்கும் குறுமுனி அகஸ்தியரின் சிலைக்கு அங்கே செல்லும் பக்தர்கள் செய்யும் அலங்காரங்களும் சிறப்பாக இருக்கிறது. ஒரு குழுவினர் அப்படியே அகஸ்தியர் தத்ரூபமாக நின்று கொண்டிருப்பது போன்றே அலங்காரம் செய்து வணங்கி சென்று இருந்தனர். 

இப்படி ட்ரெக்கிங் செல்லும் போது இயற்கையின் ஒவ்வொரு அறிய படைப்பினையும் நிதானமாக பார்த்து அனுபவித்து தெரியாத தெரிந்த விசயங்களை உடன் வருபவர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டு செல்வது என்பது பயணத்தை மேலும் சிறப்பாக்கும். 

என்னுடன் பயணித்த சசிகுமார், விஜயகுமார், பிரதீப், டாக்டர் இளங்கோவன், கருனைசாமி, நரசிம்மன், கிரிஷ்ணகுமார், கோபாலகிருஷ்ணன், ஆறுமுகம், சுபாஷ், கணேசன், வெங்கடேசன் மற்றும் ராஜேஷ். இவர்களின் துணை இல்லாமல் இவ்வளவு பெரிய பயணத்தை வெற்றிகரமாக மேற்கொண்டு இருக்க முடியாது.

எங்கள் கேப்டன் மற்றும் வைஸ் கேப்டன் ராஜீவ் மற்றும் குமரேசனுக்கு நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள். 

மீண்டும் இன்னுமொரு பயணத்தில் சந்திக்கிறேன் 

      

  

குதிரை முக் - ஒரு மழைக்கால பயணம்

வாழும் போதே சொர்கத்தை பார்க்க வேண்டுமென்றால் குதிரை முக் செல்ல வேண்டும். சொர்கம் எப்படி இருக்கும் என்று தெரியாது அப்படி ஒன்று இருக்கா இல்லையா என்பதும் தெரியாது ஆனால் குதிரை முக் மலை முழுவதும்  சொர்கமாகத்தான் காட்சியளிக்கிறது. குதிரை முகம் என்று தமிழில் நாம் அழைப்பதை கன்னடத்தில் குதிரை முகா என்று அழைக்கிறார்கள். மேற்கு தொடர்ச்சி மலையில் சிக்கமகளூர் மாவட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு மலை சிகரத்தின் ஒரு பகுதி குதிரை முகம் போன்ற அமைப்பில் இருப்பதால் குதிரை முகா என்று கன்னடத்திலும் ஆங்கிலத்தில் KUDHRAMUKH என்றும் அழைக்கிறார்கள்.

ஒரு குடும்பத்தில் நான்கு பேர் ஓரிடம் செல்வதென்றாலே எவ்வளவோ திட்டமிடல் வேண்டியதிருக்கும் இந்த நாளில் ஒரு மிகப்பெரிய குழுவை அழைத்து செல்வது என்றால் அதற்கு எவ்வளவு உழைக்க வேண்டும் என்பதை எங்கள் குழுவின் கேப்டன் ராஜீவிடம் தான் பார்த்து தெரிந்து கொண்டேன்.

மூன்று மாதம் முன்பே பயண தேதி அறிவித்து பயணத்திற்கான டிக்கட்டுகள் முன்பதிவு செய்வது வரை அருமையாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு ஒருநாள் சர்வதேச கிரிக்கட் மேட்ச் நடப்பது போன்று எந்த விதமான இடையூறும் இல்லாமல் ஒவ்வொரு  ட்ரெக்கிங் பயணத்தையும் அசாத்திய திறமையோடு முன் நடத்தி செல்லவும் தனி திறமை வேண்டும். மனிதர் சங்கர் படம் போன்று ஸ்டோரி போர்ட் எழுதி வைத்து கொள்ளவாரா என்று தெரியவில்லை. எல்லாம் சொல்லி வைத்தது போன்று அவ்வளவு கனகச்சிதமாக நடக்கும்.

குதிரைமுக் தேசிய பூங்கா அன்புடன் அழைக்கிறது

தென் இந்தியாவில் தென்மேற்கு பருவ மழை ஆரம்பமாகும் ஜூன் மாதம் ஏற்பாடு செய்யபட்டிருந்ததால் இந்த ட்ரெக்கிங்குக்கு மான்சூன் ட்ரேக் என்று பெயர் சூட்டி இருந்தார் எங்கள் குழுவின் தலைவர் ராஜீவ்.

ஜூன் மாதம் 24 ஆம் நாள் இந்த மான்சூன் ட்ரேக்குக்கு பதிவு செய்தவர்கள் எல்லோரும் அவரவர் பகுதியில் இருந்து பயணப்பட்டு ஜூன் 25 ஆம் நாள் அதிகாலை 4.30 மணியளவில் மங்களூர் ரயில் நிலையத்தில் ஒன்று கூடினோம்.

சாலைகளே இல்லாத இடத்திற்கும் ஏற்ற வாகனம்

பரஸ்பரம்  காலை வணக்கத்தை பரிமாறி கொண்ட பின் ரயில் நிலையத்தை விட்டு வெளியே தயாராக காத்திருந்த  டெம்போ டிராவலர்கள் இரண்டும் எங்களை சுமந்து கொண்டு குதிரைமுக் நோக்கி பயணமானது.

இந்த பயணத்தில் எனது பால்ய நண்பர் அந்தோணிசாமி சேர்ந்து கொள்ள பயணம் கூடுதல் சுகமானது.

நண்பர் அந்தோணி சாமியுடன்

மழைகாலத்தில் தண்ணீரை சேமித்து வைத்துகொள்ளும் புற்கள் அதிக அளவில் இருப்பதால் ஆயிரகணக்கான வற்றாத அருவிகள் எங்கு பார்த்தாலும் இந்த மலைகளில் வழிந்தோடி கொண்டே இருக்கின்றன. இந்த மலையில் இருந்து  தான்  துங்கா, பத்ரா, நேத்ராவதி போன்ற வற்றாத ஜீவநதிகள் கர்நாடகா மற்றும் ஆந்திர மாநிலங்களை செழிப்பாக்குகின்றன.

குடைக்குள் மழை எங்கள் கைடு

இந்த மலை முழுவதும் ஆங்காங்கே காட்டெருமைகளின் சாணங்களும் புலிகள், சிறுத்தைகள் வேட்டையாடிவிட்டு சென்ற மிச்சங்களும் கிடக்கின்றன.  சிங்கவால் குரங்குகளின் தாய் வீடு இந்த குதிரை முக் தேசிய பூங்கா.

விடிந்து விடியாத அதிகாலையிலேயே கலாசா என்ற இடத்தில் எங்களை இறக்கிவிட்டது நாங்கள் வந்த சொகுகு வாகனம். இதற்கு மேல் ஜீப்பில் தான் செல்ல முடியும் என்று எங்கள் தலைவர் சொல்ல எல்லோரும் தயாராக காத்திருந்த ஜீப்புகளில் ஏறி செந்தாழம் பூவில் வந்தாடும் தென்றல் என்மீது மோதுதம்மா என்று பாடாத குறை ஒன்று தான் வழுக்கும் பாதையிலும் அந்த ஓட்டுனர்கள் அசாத்திய திறமையுடன் ஜீப்பை இயக்கி ஆறு கிலோமீட்டர்தொலைவில் இருந்த ஒரு சிறிய கிராமத்து வீட்டில் இறக்கி விட்டு சென்றனர்.கண்கொள்ளா காட்சி

காலை புத்துணர்வு பெற்று எங்களுக்காக சூடாக புட்டு போன்று ஒரு உணவை பரிமாறினார்கள். நல்ல சுவையாக இருந்தது. மதிய உணவை அவர்கள் பொட்டலமாக செய்து கொடுக்க பெற்று கொண்டு நடை பயணத்தை துவங்கினோம்.

இன்பமே உந்தன் பேர் இயற்கையோ

சிறிது நேரத்திலேயே பாரஸ்ட் செக் போஸ்ட் வந்து விடவும் எங்களுக்கான பதிவு வேலைகளையும் உள்ளே செல்ல லோக்கல் கைடு ஒருவரையும் அழைத்து கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

கேப்டன் ராஜீவ்

திரும்பும் இடமெல்லாம் இயற்கை பேரெழில் கண்ணுக்கு முழுவதும் விருந்து. எங்களை கண்டவுடன் அட்டை பூச்சிகள் உற்சாகத்தில் துள்ளி குதிக்க ஆரம்பித்து விட்டன. மரம் செடி கொடிகள் எல்லாவற்றிலும் இருந்து திடீரென்று சிலிர்த்து எழ ஆரம்பித்தன. காலை கிளம்பும் போதே வேப்பெண்ணை, மூக்குபொடி என்று தேய்த்து கொண்டு கிளம்பினாலும் விடுவதாய் இல்லை. எப்படியேனும் காலில் ஏதாவது ஒரு இடத்தில் இருந்து தக்காளி சட்டினி வழிந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. ஹா ஹா அதுவும் ஒரு சுகமான அனுபவம் தான் அடுத்தவர்களை கடிப்பதை பார்க்கும் வரை.

நண்பர் கவியரசு

கடிக்கும் முன் அட்டைகள் எல்லாம் வலி நிவாரணிகளை முன்பே நம் உடலுக்குள் செலுத்தி விடுவதால் கடிப்பதும்  தெரிவதில்லை வலிப்பதும் தெரிவதில்லை.

அழகான நடைபாதை

என்னுடன் வந்த நண்பர் அந்தோணி விளையாட்டாக நான் இப்போ இரண்டு பேருக்கு ரத்தம் தானம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று சொன்னது சிரிப்பலைகளை ஏற்படுத்தியது.

எங்கள் குழுவின் இளைய தளபதி குப்புசாமி சாரின் மகன் சிவபிரசாத் அடிவாரம் முதலே தனிக்காட்டு ராஜாவாக எங்களுக்கெல்லாம் முன்னால் சென்று வழிகாட்டியாக சென்றது ஆச்சரியமாகவும் ஆனந்தமாகவும் இருந்தது. ஒரு இடத்தில் கூட  தந்தை மகனுக்கு  வழிகாட்ட வில்லை. நண்பர்கள் இருக்க பயமேன் என்று தந்தையும் விட்டுவிட்டார்.

சிறிது நேரம் அந்த இளம் வாலிபனுடன் (எட்டு வயது) பயணிக்கும் அனுபவம் எனக்கு கிடைத்தது. அப்போது மழை நன்றாக பெய்து கொண்டிருந்தது. சிவா தலைக்கு ரெயின் கேப் போட்டுகொள் என்று நான் சொன்னவுடன் மழை என்னை ஒன்றும் செய்யாது அங்கிள் மழையில நனையத்தானே வந்திருக்கோம் என்று சொல்லி அசத்தினான்.

சிவா மழை தொப்பி இல்லாமல்

வழக்கமாக எங்களுடன் திருநெல்வேலியில் இருந்து பயணிக்கும் கருப்புசாமி அண்ணாவும் இந்தமுறை தன்னுடைய பிரதிநிதியாக அவருடைய மகன் சந்தோஷை அனுப்பியிருந்தார். அந்த இளைஞனும் யாருடைய உதவியையும் எதிர்பாராமல் களமிறங்கியது மகிழ்வாக இருந்தது.

சந்தோஷ் காலை உணவருந்தி கொண்டிருந்த தருணம்

நான்பயணிக்கும் ஒவ்வொரு மலையும் ஏதாவது ஒரு புதிய அனுபவத்தை கொடுக்கும் எனக்கு. முதன்முதலாக வெள்ளியங்கிரி பயணித்த போது கை கால்கள் எங்கும் பனி பரவி ஒருவிதமான பரவச நிலையை கொடுத்தது. குமார பர்வத மலை  எங்கள் குழுவுக்கு காற்றின் வேகம் எப்படி இருக்கும் என்று காட்டியது. அகஸ்தியர் கூடம் காற்று மழை மேகத்தின் அடர்த்தி காட்டருவியின் வேகம் எப்படி இருக்கும் என்று உணர்த்தியது.

நான் நானேதான்

ஒவ்வொரு இரண்டரை கிலோ மீட்டரையும் காட்டும் ஒரு ஒளிவட்டம் போன்று பதாகை சொருகி வைத்துள்ளனர். எங்காவது உட்காருவதற்கு பாறைகள் இருந்தால் அட்டைகள் கண்டிப்பாக ஏறும் என்பதால் நடந்து கொண்டே இருக்க வேண்டியதாயிற்று.

காற்றின் வேகமும் மழையின் தாக்கமும் இருந்ததால் மலையில் புற்கள் தான் அதிகம் இருந்தன. மலையின் ஓரங்களில் அருவிகளை ஒட்டி உயர்ந்த மரங்கள் மூங்கில்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தி இருந்தன.  கேமராவையோ செல் போனையோ கண்ணை மூடிக்கொண்டு சொடுக்கினால் கிடைப்பதெல்லாம் கண்கொள்ளா காட்சியாகவே இருக்கு.

ஆகாயம் மேலே பூலோகம் கீழே ஆனந்த உலகம் நடுவினிலே

குதிரை முக் முழுவதும் சிரபூஞ்சி போன்று மழை பெய்து கொண்டே இருந்தது அட்டை பூச்சிகள் கடிப்பதும் உடன் வரும் ட்ரெக்கர்கள் சகதியில் வழுக்கி உருண்டு கொண்டு போவதும் என்று பொழுது போனதே தெரியவில்லை. எங்களோடு பயணித்த அரவிந்த் அமிர்தராஜ் ஓரிடத்தில் வழுக்கி கொண்டே சென்றார் நான் விளையாட்டாக அரவிந்த் ஸ்கேட்டிங் நல்லா கத்து வச்சிருக்கீங்க என்று கமன்ட் அடித்ததும் இன்றும் மனதில் அப்படியே இருக்கிறது.

பசுமை போர்வை

ஐந்து கிலோ மீட்டர் தொலைவு வரை சமதளம் சிறிய மேடு சிற்றருவிகள் என்று இருந்ததால் இந்த பயணம் சாதாரணமானது என்று நினைத்த எங்களுக்கு கடைசி இரண்டரை கிலோ மீட்டர் ஓரளவுக்கு சவாலாகவே அமைந்தது. மலை உச்சிக்கு செல்லும் போது காற்றின் வேகம் கூடுதலாகவும் மழை முகத்தில் ஓங்கி அறைந்தும் பெய்து கொண்டிருந்தது.

மழைக்கால மேகம் ஓன்று ஊஞ்சல் ஆடுகிறது

மேலே இருந்து இறங்கி வந்தவர்கள் வழக்கம் போல மேலே கடுமையான மழை பெய்கிறது போகாதீர்கள் என்று சொல்லி விட்டு நாங்கள் பாதியிலேயே திரும்பி வந்து விட்டோம் என்றும் சொல்லிவிட்டு போனார்கள். போகணும்னு முடிவு பண்ணிட்டா அப்புறம் எங்க பேச்சையே கேட்டகாத மனிதர்கள் நாங்கள். அதை பற்றி எல்லாம் கவலை படவில்லை.

மலை உச்சியில் மழை மேகம் கவ்வி இருந்ததால் சுற்றிலும் காட்சிகள் தெரியவில்லை. அது ஒன்று மட்டுமே ஏமாற்றம்.

காணும் இடமேல்லாமே இன்பம் தான்

இறங்கும் போது பெங்களூருவில் இருந்து நிறைய நண்பர்கள் நண்பிகள் மிகுந்த சிரமப்பட்டார்கள். ட்ரெக்கிங் ஸ்டிக் வைத்து கொண்டிருந்ததால் எங்கள் குழுவுக்கு சிரமம் ஏற்படவில்லை. ஆனால் மற்ற குழுவினர் ஏன் ஸ்டிக் வைத்து கொள்ள வில்லை என்பது அவர்கள் இறங்கும் முறையில் இருந்து தெரிந்தது. அது ரொம்பவும் ரொமான்டிக்காக இருந்தது. கி கி போங்க எனக்கு வெட்கமா இருக்கு இதுக்கு மேல விவரிக்க.

Jpeg

கடைசி சிகரம் ஏறுவதற்கு முன் வயிற்றில் எதோ கிள்ளுவதை போன்ற உணர்வு. அட அட்டை பூச்சியெல்லாம் இல்லைங்க பசி அதற்க்கு மேல் நடக்க முடியாது என்று சொல்லி விட்டன கால்கள். ஒர்டிடத்தில் அமர்ந்து மதிய உணவை நானும் அந்தோணியும் உண்டுவிட்டு சிறிது ஓய்வுக்கு பிறகு மீண்டும் சிகரம் நோக்கி நடந்த சிறிது நேரத்தில் குதிரை முக் சிகரம் தொட்டாச்சு.

Jpeg

கையில் வாட்ச் கட்டவில்லை மழை பெய்து கொண்டிருந்ததால் மொபைலையும் பாலித்தீன் கவரில் வைத்து பத்திரபடுத்தியதால் நேரம் தெரியவில்லை. எதிரே வந்து கொண்டிருந்த வெளிநாட்டு பெண் ஒருவரின் வாட்சில் மணி பார்த்த போது மணி மூன்று காட்டியது. காடுகளில் மாலையில் அதிக நேரம் செலவிட முடியாது சீக்கிரம் திரும்பி விட வேண்டும் என்பதால் அதிக நேரம் சிகரத்தில் நிற்கவில்லை. உடனே இறங்க ஆரம்பித்தோம்.

Jpeg

எல்லா ட்ரெக்கிலும் முன்னே செல்லும் எங்கள் சக தோழர் பிரதீப் சிறிது உடல் நலமில்லை என்று கடைசியில் வந்து கொண்டிருந்தார். அவருக்கும் பின் வழக்கமாக எங்கள் குழு தலைவர் மேய்பவராக எப்போதுமே பின்னால் தான் வருவார்.

மாலை ஆறுமணிக்கு இறங்கும் போது தூரத்தில் இருந்து எங்களுக்கு ஒரு பைசன் காட்சி கொடுத்தது.

என்னை பார்த்ததும் நீங்கள் இறங்குங்கள் நாங்கள் பின்னே வந்து விடுகிறோம் என்று சொல்லவும் நாங்க இறங்க ஆரம்பித்தோம். அடிக்கடி ட்ரெக்கிங் செல்வதால் என் கால்கள் நன்றாக ஒத்துழைத்தன. நண்பர் அந்தோணிக்கு மூட்டு வலிக்க ஆரம்பித்து விட்டது. அவருடன் பயணிக்க வேண்டியதிருந்தால் அடிவாரம் வந்து சேர இரவு 8.00 மணியாகி விட்டது.

அடிவாரத்தில் எங்களுக்காக காலை மதியம் உணவு கொடுத்தவர்கள் சுவையாகவும் சூடாகவும் பஜ்ஜி டீ கொடுத்து அசத்தினார்கள். ஒவ்வொருத்தராக வந்து ரெயின் கோட்டை கழற்றும் போது அட்டை பூச்சிகள் கொத்து கொத்தாக விழுந்தது மாலை வேளையில் மகிழ்வை கொடுத்தது.

சிற்றுண்டி முடித்தவுடன் இரவு உணவு அங்கே முன் பதிவு செய்யாத காரணத்தால் சீக்கிரம் கிளம்பலாம் என்று அவர்களிடம் இருந்து மகிழ்வுடன் விடை பெற்றோம். காலை எங்களை இறக்கி விட்ட ஜீப்புகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வந்து எங்களை அழைத்து சென்றது.

அங்கிருந்து ஒரு இரண்டு கிலோ மீட்டர் தூரம் சென்று இருப்போம். சாலையின் குறுக்கே மரம் ஒன்று சரிந்து விழுந்து விட்டது. ஜீப் போகாது என்று சொல்லிவிட்டார்கள். எங்களுடன் பயணித்த பால்ராஜ் என்ற இளைஞன் ஏன் போகாது எல்லோரும் இறங்குங்கள் மரத்தை தூக்கி வீசிவிடலாம் என்று சொல்ல எல்லோரும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக இறங்கி ஐலசா... ஐலசா  பாட்டு  பாடி  இழுத்து கொண்டிருந்தார்கள்.

நானும் கேப்டனும் இறங்கி நாமும் ஒரு கை பிடிக்கலாம் என்று ஜீப்பில் இருந்து இறங்குவதற்குள்  மரம் பயந்து விட்டது. ஹா  ஹா  இளைஞர்கள் அசத்தலாக தூக்கி ஓரமாக வைத்து விட்டனர். அதில் சிறிது காலதாமதமாகி விட இரவு உணவு கிடைப்பது சிரமம் என்றாகி போனது.

கலாசா  என்ற  இடத்தில் ஒரு பெரிய உணவகம் இருந்தது. இரவு  உணவு கிடைக்குமா  என்று  கேட்டவுடன் சரி  உக்காருங்கள் என்று புரோட்டா கேட்டவர்களுக்கு புரோட்டா மாவும்  சோறு  கேட்டவர்களுக்கு  அரிசியும்  குக்கரையும்  எடுத்துகொண்டு  சென்று  அரைமணிநேரத்தில்  சுவையான புரோட்டாவும்  சோறும்  பரிமாற  அன்றைய  பொழுதில்  எல்லாமே இனிமையாக  முடிந்த  மகிழ்ச்சியில்  அன்னபூரணி கோவில் இருக்கும் ஹோரநாடு என்ற இடத்தில் எங்களுக்கான தங்கும் ஏற்பாட்டை செய்திருந்தார் எங்கள் கேப்டன்.

உணவு வயிற்ருக்குள் சென்றவுடன் கண்கள் சொக்க ஆரம்பித்து விட்டன. தங்கும் விடுதிக்கு சென்று ஆனந்தமாக உறங்க ஆரம்பித்தோம்.

டிவைன் ட்ரெக்கர்ஸ்

குமாரபர்வதா ட்ரெக்கிங்

"நீங்க வரும்போது ஒரு பத்துகிலோ பழைய அரிசி சாக்கு கொண்டு வர முடியுமா ?"

என்று குமாரபர்வதா ட்ரெக்கிங் செல்வதற்கு முன் என்னிடம் இந்த கேள்வியை கேட்டவர் எங்கள் ட்ரெக்கிங் குழுவின் தலைவர் கேப்டன் ராஜீவ். இயற்கை மீது பற்று கொண்டிருக்கும் யாருக்கும் இந்த கேள்வி எதற்கு கேட்கிறார் என்று சட்டென்று புரிந்து விடும். இருப்பினும் பதிலை அவரிடமே இருந்து தெரிந்து கொள்ளும் ஆவலில் "எதுக்கு சார் ? " என்று பதில் கேள்வி கேட்டு வைத்தேன்.

"நாம் மலையில் ஏறி திரும்பி வரும் போது உங்களால் முடிந்த அளவு மேலே கிடக்கும் பாலித்தீன் பேப்பர்களை எடுத்து வரவேண்டும் அது தான் நம் இயற்கைக்கு செய்யும் சேவை" என்று சொல்லி முடித்தார்.

"அருமை சார் கட்டாயம் எடுத்து வருகிறேன்" என்று சொல்லி முடித்து ஒரு அரிசி சாக்கை பட்டியலில் முதலாவதாக சேர்த்து கொண்டேன்.

மூன்று மாதங்களுக்கும் முன்பாகவே திட்டமிடல், ரயில் பயண டிக்கட்டுகள் என்று குமரேசன் அருமையாக அசத்தியிருந்தார். கோயம்புத்தூர் ட்ரேக்கர்ஸ் நரசிம்மன் அவர்களும் பத்மஸ்ரீ விஜயகுமாரும் குழுவுக்கு தேவையான இனிப்பு அவல் வெஜிடபிள் பேல் என்று காலை மாலையும் செய்து கொடுத்து அசத்தியது இன்றும் நினைவில் இனிமையாக இருக்கிறது.

 

 மொத்தமாக 33 நண்பர்கள் பதிவு செய்து கடைசி நேர அலுவல் மற்றும் திடீர் திருமண அழைப்புகள் என்று ஒரு நான்கு பேரால் வரமுடியாமல் போக 29 பேருடன் எங்கள் குழு குமார பர்வத மலையை நோக்கி டிசம்பர் 2ம் தேதி பயணமானது.

குமாரபர்வதம் என்பது மேற்குதொடர்ச்சி மலையில் குடகுமலையில் இரண்டாவது உயர்ந்த சிகரம். கர்நாடக மாநிலம் மங்களூரில் இருந்து மேலும் ஒரு 100 கிலோ மீட்டர் பயணம் செய்து இந்த குமார பர்வத மலையின் அடிவாரம் குக்கே சுப்பிரமணியா என்ற இடத்தை அடைந்தால் அங்கே தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் பழனி கோவில் போன்று முருகனுக்கு ஒரு கோவில் இருக்கிறது. அதன் அடிவாரத்தில் இருந்து சுமார் 14 கிலோமீட்டர் பயணம் செய்து குமாரபர்வதா மலையை அடைய வேண்டும்.

டிசம்பர் இரண்டாம் நாள் நடுநிசியில் சென்னையில் இருந்து மங்களூர் வரவேண்டிய ரயிலில் எங்களுக்கு எல்லோருக்கும் பயண டிக்கட் இருந்தது. ஆனால் மதியம் மூன்று மணிக்கே எங்களுடைய மொபைல் போன்களில் எஸ் எம் எஸ் வந்து சேர்ந்தது சென்னையில் கடுமையான மழை காரணமாக மங்களூர் எக்ஸ்பிரஸ் ரத்து செய்யப்பட்டு விட்டது என்று. ஒவ்வொரு ட்ரெக்கிங்கின் போதும் எங்கே செல்கிறோமோ அந்த பெயரில் ஒரு வாட்சப் குரூப் தொடங்குவது எங்கள் வழக்கம். அந்த குரூப்பில் ட்ரெக்கிங் செல்லும் மெம்பர்கள் போன்கள் மட்டும் இணைக்கப்படும். ட்ரெக்கிங் செல்ல தேவையான அனைத்து அறிவுரைகளும் கேப்டனிடம் இருந்து எங்கள் எல்லோருக்கும் வந்து சேரும்.

ரயில் கேன்சல் ஆகவும் அந்த குரூப்பில் பரபரப்பு பற்றி கொண்டது. எல்லோரிடமும் இருந்து அடுத்தது என்ன செய்வது? என்ன செய்வது? என்ற கேள்விக்கணைகள் அடுத்தடுத்து பாயத்தொடங்கியது...

வாழ்க்கையில் ஆயிரம் தடைக்கல் அப்பா !!!

தடைக்கல்லும் உனக்கொரு படிக்கல் அப்பா !!!

 "சார் மலை மேல போறவங்க போடுற சாக்கலேட் பேப்பரை மொத்தமா பொறுக்கி எடுத்தா ஒரு நாலஞ்சு கிலோ வெயிட் வந்துடும் சார். போற வழியில போட்டுட்டு போனா கூட பரவாயில்லை சார் ஈசியா எடுத்துட்டு வந்துடலாம். அப்படியே கொண்டு போய் யாருமே போக முடியாத டீலாவில தூக்கி வீசிட்டு போவாங்க யார்னாலையும் அத சுத்தம் செய்ய முடியாது சார்"

"சார் நாம மேலே போகும் போது காட்டுல அமைதியா போவனும் சார், நம்மோட பேச்சு சத்தம் கூட அங்கே இருக்குற வைல்ட் அனிமல ரொம்ப டிஸ்டப் பண்ணும் சார்"

"போற வழியில ஒரு கட்டை கிடந்தால் கூட நாம அதை அசைக்காம போகணும் சார். அந்த கட்டைக்கு கீழ கூட ஏதாவது ஒரு உயிர் வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கும் சார். அதைக்கூட நாம டிஸ்டர்ப் பண்ண கூடாது சார்"

"அட்டை பூச்சி கடிச்சா பிச்சி எரிய கூடாது சார், கேரம் போர்டு காயினை சுண்டி விடுவது போல சுண்டி விடணும் சார். கையால் பிச்சா அதன் வயிற்றில் இருக்கும் பாக்டீரியா நம்ம ரத்தத்தில் கலந்து நமக்கு தேவையில்லாத வியாதிகளை கொடுக்கும் சார்"

"முடிஞ்ச அளவு எல்லாரும் திரும்பி வரும்போது தீவிரமா தேடனும் சார் ஒரு சிறிய பாலித்தீன் கூட மேலே இல்லாம பொறுக்கிட்டு வந்துடணும் சார்"

இப்படியெல்லாம் இயற்கையை காப்பாற்ற அதன் சுவடு மாறாமல் இருக்க வைக்க எங்கள் குழுவில் என்னோடு பயணித்த என்னுடைய ஜிம் மேட் இயற்கை ஆர்வலர் டாக்டர் இளங்கோவன் ட்ரெக்கிங் ஆரம்பிக்கும் முன் ஆற்றிய உரையின் ஹைலைட் தான் நான் மேலே சொன்னது.

ரயில் ரத்தாகி விட்ட விஷயம் தெரிந்தவுடன் குமரேசன் என்னுடன் தொடர்பு கொண்டு "அண்ணா என்ன செய்யலாம்?" என்று கேட்க "விடிந்தவுடன் மங்களூருக்கு ஒரு இன்டர்சிட்டி ரயில் இருக்கிறது அதில் வேண்டுமானால் எல்லோருக்கும் டிக்கட் இருக்கிறது அதில் போகலாமா? " என்று கேட்டேன். குழுத்தலைவர் ராஜீவிடம் கலந்து பேசி விட்டு வருகிறேன் என்று சொன்னவர் ஐந்து நிமிடத்தில் மீண்டும் தொடர்பு கொண்டார்.

"கேப்டன் சரி என்று சொல்லி விட்டார்" என்று சொல்லவும் ஆன்லைனில் எல்லோருக்கும் டிக்கட் போட்டு வாட்சப்பிலும் செய்தி பரப்பியாச்சு எல்லோரையும் மறுநாள் காலை புறப்பட சொல்லி.

வாட்சப்பின் வேகம் பலம் எல்லோரிடம் இருந்தும் ஓகே என்று மெஸ்சேஜ் வரவும் நிம்மதியான தூங்கினோம் அன்று இரவு.

மறுநாள் காலை மங்களூர் சென்ட்ரல் சென்று அங்கிருந்து குக்கே சுப்பிரமணியாவிற்க்கு கர்நாடகா அரசு பேருந்தில் ஏறி மாலை சென்று சேர்ந்தோம். மங்களூரில் இருந்து பாசஞ்சர் ரயில் இருக்கிறது. காலை அங்கே சென்று சேர்ந்திருந்தால் பிடித்திருக்கலாம். குழப்பத்தில் பிடிக்க முடியவில்லை. பேருந்தில் பயணிப்பதை விட குக்கே சுப்பிரமணியாவிற்கு ரயிலில் பயணிப்பது நல்லது.

பேருந்து நிலையத்தில் இருந்து ஐந்து நிமிட நடை பயணத்தில் எங்களுடைய தங்கும் விடுதி அனுகிரகா லாட்ஜ் இருந்தது. நடுத்தர வர்க்கம் தங்குவதற்கான அருமையான விடுதி. சுத்தமாக இருந்தது.

அருகில் இருந்த கோவிலில் எல்லோரும் சென்று தரிசனம் செய்த பின் இரவு உணவு உண்டு காலை பயணம் புறப்பட தயாரானோம்.

காலை பயணம் புறப்படும் முன் ஒரு சிறிய அறிமுக மீட்டிங் வைத்து கொள்வோம் என்று கேப்டன் சொல்லி விட்டார். அனைவரும் கூடியவுடன் ஒருவரை ஒருவர் அறிமுகம் செய்து கொண்டோம். பிறகு ஒவ்வொருவரும் அவர்களுடைய எண்ணங்களை சிறிது நேரம் பேசியவுடன் கூட்டம் கலைந்தது.

மறுநாள் காலை பயணம் தொடங்கும் உற்சாகத்தில் மெல்ல உறங்க ஆரம்பித்தோம்.

குறிஞ்சி மலர்கள் 

அடர்ந்த காடுகளுக்குள் அல்லது மலைமீது ஏறும்போது எப்படி அங்கே இருக்கும் பாலிதீன் கழிவுகளை எடுத்து வந்து விடவேண்டும் என்று இயற்கை ஆர்வலர்கள் நினைக்கிறோமோ அதே போன்று நமக்கு அளவில்லாமல் கொடுக்கும் இயற்கைக்கு நாமும் சிலவற்றை அங்கே கொண்டுபோய் போட வேண்டும் என்ற எண்ணம் நமக்கு இருக்க வேண்டும்.

நாம் அன்றாடம் வாங்கும் நெல்லிக்காய், பலாப்பழங்களின் கொட்டைகள், நாவல் பழங்களின் கொட்டைகளை பத்திரபடுத்தி வைத்துகொண்டு இதுபோன்ற பயண சமயத்தில் நடந்து செல்லும் போது கரைகளில் வீசி செல்லலாம். நூறு விதைகள் வீசினால் குறைந்தது ஒரு இருபது பழமரங்கள் தழைத்தோங்கும் அங்கே வசிக்கும் விலங்குகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் அந்த மரங்களின் பழங்கள் உணவாகும் என்ற சிந்தனையோடு அடுத்த எபிசோடுக்கு போவோம்.

மாலையில் சூரியன் மறையும் அழகிய காட்சி 

மறுநாள் சூரியன் உதிக்கிறான் 

 காலை பயணம் ஊறவைத்த நிலக்கடலையும் அச்சுவெல்லத்துடனும் ஆரம்பமாகியது. காலை 8.10 மணிக்கு புஷ்பகிரி என்றழைக்கபடும் குமாரபர்வதத்தின் வன எல்லையில் பயணம் ஆரம்பமாகியது. மொத்தம் இருப்பவர்களை மூன்று குழுக்களாக பிரித்து சிறிது இடைவெளி விட்டு செல்லுமாறு அனுப்பினார் எங்கள் கேப்டன். வழியெங்கும் அடர்ந்த காடுகள் வானுயர்ந்த மரங்கள் என்று காடு அமைதியாக எங்களை வரவேற்றது.

மகாபாரதத்தில் பாண்டவர்கள் துரோனாச்சரியரிடம் வில்வித்தை கற்றபோது ஒவ்வொருவரிடமும் அம்பை நாணில் பூட்டசொல்லி மரத்தை காட்டி அங்கே என்ன தெரிகிறது என்று குரு கேட்பாராம். அப்போது யுதிஷ்டன் மரத்தின் கிளை தெரிகிறது என்றும் பீமன் வானம் தெரிகிறது என்றும் சொல்வார்களாம். அர்ஜுனன் மட்டும் மரத்தின் கிளை ஒன்றில் ஒரு கிளி இருக்கிறது அதன் கழுத்து தெரிகிறது என்று சொல்வானாம். அப்படி எங்களுக்கு வானுயர்ந்த மரங்கள் அழகிய மலை தெரிந்தால் எங்களுடன் வந்த அரவிந்த் அமிர்தராஜ்க்கு மரங்களின் ஊடே கிளைகளில் கண்ணுக்கு தெரியாத அழகான பறவைகள் தெரிந்திருக்கின்றன.

அவைகளை படம் எடுப்பதோடு இல்லாமல் அவைகளின் பெயர்களையும் அருமையாக குறிப்பிட்டது இனிமையானதொரு அனுபவம்.

பிரதீப்பும் விஜயும்

மதியம் பட்டர்மனே என்ற இடத்தில் நாம் தங்க வேண்டும் என்று கேப்டன் ராஜீவ் அறிவுருத்தியிருந்ததார். அடிவாரத்தில் இருந்து ஒரு எட்டு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருந்தது அந்த இடம். அங்கே சென்று அன்று இரவு தங்குவதற்கான டெண்ட்டுகள் அடிப்பது என்று வேலை ஆரம்பமாகியது.

பட்டர்மனே என்ற இடத்தில் ஒரே ஒரு குருக்கள் வீடுகட்டி மலையேறும் ட்ரெக்கர்களுக்கு உணவு சமைத்து வாழ்வை கழிக்கிறார். இரவில் வன விலங்குகள் வீட்டிற்குள் வந்து விடாவண்ணம் சுற்றிலும் அகழி, வெளிச்சத்துக்கு சோலார் பேனல்கள் என்று மனிதர் கலக்குகிறார். டிஷ் டிவி ஒன்றும் வைத்து பொழுதை போக்குகிறார். நமக்கு உணவு வேண்டும் என்றால் அவருடைய அண்ணன் ஒருவர் மங்களூரில் இருக்கிறார் அவரிடம் தொலைபேசியில் சொல்லிவிட்டால் முன்னூறு பேர் சென்றாலும் உணவு தயாராக இருக்கிறது.

குமாரபர்வதத்தின் வன அலுவலகம் ஒன்றும் அங்கே இருக்கிறது. அங்கிருந்து மலை உச்சிக்கு செல்ல வன அலுவலகத்தில் பணம் செலுத்தி டோக்கன் வாங்க வேண்டும்.

மதியம் மற்றும் இரவு உணவு இரண்டுமே சாதம் சாம்பார் ஊறுகாய் மற்றும் மோர் மட்டுமே அங்கே கிடைக்கும். இப்படி மலையேறும் போது வாய்க்கு ரொம்ப ருசியாக உணவு கிடைக்கும் என்று கனவு எல்லாம் காணக்கூடாது.

மாலைப்பொழுதை பட்டர்மனே வியூ பாயின்ட்டில் அமர்ந்து போட்டோ எடுப்பது சூரியன் மறைவதை ரசிப்பது என்று கழித்து விட்டு இரவு உணவு உண்ண அந்த குருக்களின் வீட்டுக்கு சென்று உணவு உண்டபின் டெண்டுக்கு திரும்பி இளைஞர் பட்டாளங்கள் பேசிகொண்டிருக்க மற்றவர்கள் எல்லோரும் டெண்டுக்குள் படுத்து நிம்மதியாக உறங்க ஆரம்பித்தோம்.

அப்போது எங்களுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை நாளை காலை மலையேறும் போது அப்படி ஒன்று நடக்கும் என்று....

சிறகுகள் வேண்டும் பறக்க - ஸ்ரீநிவாஸ் ராவ் குமரேசனுடன் 

இரவு என்று சொல்லனுமா அல்லது அதிகாலை என்று சொல்லணுமான்னு தெரியல 2.00 மணி இருக்கும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்த போது டம் டம் டம் டம் என்று டென்டின் மேல் பரப்பில் இருந்து சத்தம் கேட்டது.

ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்து விளித்து கொண்டதால் அநியாயத்துக்கு ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பர்க் ஜுராசிக் பார்க் படத்தில் காருக்குள் இருக்கும் மனிதர்களை புரட்டி போடுமே டைனோசர் அப்படி ஏதாவது மிருகம் வந்து விட்டதோ ? என்று மனது அலைபாய தொடங்கி விட்டது.

"சார் நீங்களாச்சு நல்லா தூங்கிட்டீங்க ஆனா நான் ஒரு பொட்டு தூங்கல சார்" என்னுடைய கோ ட்ரெக்கர் இளங்கோவன். அருகில் படுத்திருந்தார்.

"என்ன சார் சத்தம் வெளியே போய் பார்க்கலாமா"

ஒருவழியாக கொஞ்சம் மனதை திடப்படுத்தி கொண்டு டென்டின் ஜிப்பை திறந்து வெளியே வந்து பார்த்தோம். சுற்றிலும் இருந்த மற்ற டெண்டுகள் அமைதியாக இருந்தது. காற்றின் வேகம் தாங்காமல் ஆணி ஒன்று கழன்று டென்ட் வேகமாக ஆடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த ஆணி கயிற்றின் நுனியில் இருந்து டெண்ட்டை தட்டி தட்டி எழுப்பி இருக்க வேண்டும். அதற்குள் ஆயிரம் கற்பனை.

மீண்டும் ஒரு கல்லை எடுத்து ஆணியை நன்றாக அடித்து விட்டு டெண்ட்டின் உள்ளே சென்று சிறிது உறக்கம் பிடித்தது இப்போது காற்றும் வேகம் மேலும் கூடியிருந்தது. தொடர்ந்து டென்ட் ஆடிக்கொண்டே இருந்தது. மணி அதிகாலை 4.00 இருக்கும். அருகில் இருந்த வன அலுவலகத்தில் ஒரே ஒரு டாய்லட் மட்டுமே இருந்தது. இப்போது எழுந்தால் தான் வரிசையில் நிற்காமல் காலைக்கடனை முடிக்க முடியும் என்று எழுந்து சென்று காலைக்கடனை முடித்து தண்ணீரில் குளிக்கலாம் என்று கை வைத்தால் தண்ணீர் உறைநிலைக்கு கொஞ்சம் மேலே இருந்தது.

குளிப்பது ஊசிதமில்லை என்று கைகால் முகம் கழுவி வெளியே வந்தவுடன் பார்த்தால் ஒரு மிகபெரிய வரிசை நின்றுகொண்டிருந்தது... அடுத்தடுத்து உள்ளே செல்ல. தப்பிச்சோம்டா கைப்புள்ள என்று மனதுக்குள் நினைத்துகொண்டு பயணத்திற்கு தேவையான பொருட்களை மட்டும் எடுத்துகொண்டு ட்ரெக்கிங் பேக்கை ரெடி செய்து விட்டேன். மீதமிருந்த டீ ஷர்ட், போர்வை போன்றவற்றை டெண்டுக்குள் வைத்து அப்படியே விட்டு விட்டு செல்வது என்று முடிவு செய்திருந்தோம். மாலை எப்படியும் இங்கே தான் திரும்பி வர வேண்டும்.

ஒரு பத்து பேர் ரெடியானவுடன் கேப்டன் புறப்படுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டார். ரெடியானவர்கள் மட்டும் வன அலுவலகத்தின் எதிரே தெரிந்த குமாரபர்வதா பாதையில் அடுத்த மலையான சேஷ பர்வதத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

அதிகாலையில் என்பதால் நடப்பதற்கு குளுமையாக மலை இருந்தது. சூரியன் இன்னும் எட்டிபார்க்கவில்லை. ஆனால் வெளிச்சம் மட்டும் வந்திருந்தது.

காற்று மட்டும் சற்று வேகமாக வீசிகொண்டிருந்தது. ஒரு இரண்டு கிலோ மீட்டர் மட்டுமே தாண்டி இருப்போம். காற்று பேயாட்டம் ஆட ஆரம்பித்து விட்டது.

பஞ்ச பூதங்கள் என்று இயற்கையின் நிலம் காற்று ஆகாயம் நீர் நெருப்புக்கு நம் முன்னோர்கள் எதற்க்காக பெயர் சூட்டினார்கள் என்பதற்கான அர்த்தம் அன்று எனக்கு புரிந்தது.

சென்னையில் வெள்ளம் புரட்டி போட்ட விஷயம் தெரியவில்லை அப்போது. அங்கே ஒரு பூதம் பேயாட்டம் ஆடியது என்றால் நாங்கள் சென்று இடத்தில் மற்றொரு பூதமான காற்று சுழற்றி சுழற்றி அடித்து கொண்டிருந்தது.

இரவு கேம்ப் பையர்

நடப்பது என்பது நடக்காத காரியமாக இருந்தது. எங்களுடன் வந்த டாக்டர் இளங்கோவனின் தொப்பியை காற்று தூக்கி சென்று விட்டது. எங்கேயோ சென்று விட்டு மறுபடியும் எங்கள் அருகிலேயே பாவம் என்று போட்டு விட்டு சென்று விட்டது.

மிகவும் குறுகலான மலைப்பாதையில் இரண்டு புறமும் பள்ளம் அங்கே எல்லாம் ஒருவரை ஒருவர் கை கோர்த்து மனித பாலம் அமைத்து கடந்து செல்ல வேண்டியதாகி விட்டது.

காலை உணவு உன்ன கல்மண்டபம் என்ற இடத்தில் காத்திருக்குமாறு கேப்டன் சொல்லி விட்டார். அதற்க்கு ஒரு நான்கு கிலோ மீட்டர் கடந்து செல்ல வேண்டும்.

அங்கே காத்திருந்தபோதும் காற்றின் வேகம் குறைந்த பாடில்லை. ஆள் இடுப்பு அளவு வளர்ந்திருந்த புற்கள் பிரபு தேவா போன்று உடம்பில் எலும்பில்லாமல் ஆடிகொண்டிருந்தன. மேலிருந்து பார்ப்பதற்கு அந்த காட்சி ஆனந்தமாக இருந்தது. மலையே நடனமாடுவது போன்று இருந்தது.

அரவிந்த் அமிர்தராஜ்,
வைல்ட் லைப் போட்டோகிராபர், சென்னை 

ஒருவழியாக மொத்த குழுவினரும் வந்த பின் எங்களுக்காக இனிப்பு அவலை சுமந்து வந்திருந்தார் பத்மஸ்ரீ விஜயகுமார். இயற்கையை பாழ்படுத்த கூடாது என்று எல்லோரும் அவரவர் ஒரு தட்டு எடுத்து வரவேண்டும் என்று சொல்லி இருந்தார் கேப்டன். எங்களுடைய தட்டில் அவல் ஆளுக்கு ஒரு பெரிய கரண்டியில் வைத்து பரிமாறப்பட்டது.

மீண்டும் உடலில் வலு சேர்ந்து கொண்டது. டாக்டர் இளங்கோவன் வாருங்கள் நாம் செல்லலாம் என்று அடுத்து சேஷ பர்வத மலையை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

சேஷ பர்வதம் செங்குத்தாக இருந்தது. பாறைகள் பிடிமானம் இல்லாமல் சரள் கற்களாக இருந்தது. நடப்பதற்கு சிரமமாக இருந்தது.

ஒருவழியாக சேஷ பர்வதம் ஏறி முடித்தவுடன் சேஷ பர்வதத்திற்கும் குமாரபர்வதத்திற்கும் இடையில் குறுகிய பாதை மட்டுமே இருந்தது. இரண்டு புறமும் கண்ணுக்கு தெரியாத தூரம் ஆழமாக இருந்தது.

அந்த இடத்தை கடந்து செல்வது பியர் கிரிஸ் போன்ற நிபுணர்களால் மட்டுமே எளிதில் முடியும். காற்று வலதுபுறம் ஒரு பெரிய சமவெளியில் இருந்து மேல் நோக்கி வீசியதில் ஒத்தையடி பாதையில் நடந்து சென்ற என்னை அப்படியே தள்ளி விட்டு விட்டது. இடது புறம் மிகபெரிய மிகபெரிய டிலோ...

சென்னையில் முப்பதாயிரம் கன அடி தண்ணீர் என்றால் என்ன என்பதற்கு ஒருத்தர் விளக்கம் கொடுத்திருந்தார். நம்மை போன்று 250 பேரை அப்படியே அலாக்காக தூக்கி சென்று விடும் வேகம் அதற்க்கு இருக்குமாம்.

அந்த சமவெளியில் இருந்து வீசிய காற்றும் அப்படித்தான் என்னை அப்படியே தூக்கி வீசிவிட்டது அருகில் இருந்த பள்ளத்தை நோக்கி...

ஒரு நிமிடம் மரணம் கண் முன்னே தெரிந்தது...

சென்னையில் முப்பதாயிரம் கன அடி தண்ணீர் செம்பரம்பாக்கம் ஏரியில் திறந்தால் அதன் வேகம் என்ன என்பதற்கு ஒருத்தர் விளக்கம் கொடுத்திருந்தார். நம்மை போன்று 250 பேரை அப்படியே அலாக்காக தூக்கி சென்று விடும் வேகம் அதற்க்கு இருக்குமாம்.

அந்த சமவெளியில் இருந்து வீசிய காற்றும் அப்படித்தான் என்னை அப்படியே தூக்கி வீசிவிட்டது அருகில் இருந்த பள்ளத்தை நோக்கி...

ஒரு நிமிடம் மரணம் கண் முன்னே தெரிந்தது...

திடீரென்று பின்னால் இருந்து ஒரு கை என்னுடைய டிரவுசரை பிடித்து இழுத்தது. மறுபடியும் என்னை ஒத்தையடி நடை பாதையில் இழுத்து நிறுத்தி விட்டது. திரும்பி பார்த்தால் கதிர் என்ற அந்த இளைஞன் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தான்.

என்னுடைய எடையில் பாதி அளவுதான் இருப்பான் அந்த இளைஞன் அவனுக்குள் அவ்வளவு வேகம் எப்படி வந்தது என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. சவாலான நேரங்களில் மட்டுமே நம்மில் வெளிப்படும் அப்படி ஒரு வேகம்.

மறுபடியும் நடந்து சென்று சேஷ பர்வத மலை உச்சிக்கு சென்றால் தூரத்தில் ஒரு கொடி தெரிகிறதே அதுதான் குமார பர்வதம் என்று அடுத்த மலையை காட்டினார்கள் நண்பர்கள். சிறிது ஓய்வுக்கு பிறகு சேஷ பர்வதத்தை விட்டு கீழே இறங்கினோம்.

கீழே அடர்ந்த வனம் இருந்ததால் காற்றின் வேகத்தை அது மட்டுபடுத்தியிருந்தது. வழியில் சுனை ஒன்று இருந்தது. தண்ணீர் தேனாக இனித்தது. காடுகள் கடந்த பின் மீண்டும் செங்குத்தாக பாறை மட்டுமே இருந்தது. வழி கண்டு பிடிப்பது சிரமமாக இருந்தது.

குமாரபர்வத மலை உச்சியில்  இருக்கும்  கோவிலின்  அழகிய  தோற்றம் 

எப்படியோ தவழ்ந்து மேலே ஏறி சென்றால் அழகாக குறிஞ்சி மலர்கள் எங்களை அன்பாக வரவேற்றது. சிறிது தூரத்தில் மனிதர்கள் சென்றதற்கு அடையாளம் கல்குவியல் ஒன்று இருந்தது. அதை தாண்டி கோவில் தெரிந்தது. கொடியும் பறந்தது. குமாரபர்வதம் சிகரம் தொட்டாச்சு. உற்சாகமாக இருந்தது.

அங்கே இயற்கையாக இருந்த கற்களை வைத்து குகை போன்ற அமைப்பில் மூன்று கோவில்கள் அமைத்திருந்தனர். இடது புறம் சிவனுக்கும் வலது புறம் இருந்தது பார்வதி அம்மனுக்கும் நடுவில் முருகன் வள்ளி தெய்வயானை சிலைகளாக வடிக்காமல் அங்கே கிடைத்த கற்களையே வைத்து கோவில் அமைத்திருந்தனர்.

சிவன் கோவில் 

சிறிது நேரம் கண்களை மூடி எல்லோரும் தியானத்தில் ஈடுபட்டோம். அருமையாக இருந்தது அந்த இடமும் பருவ நிலையம்.

இது போன்ற மலை சிகரங்களுக்கு செல்லும் போது பருவ நிலை மாற்றம் எப்படி வேண்டுமானாலும் நிகழலாம். நிமிடத்திற்கு நிமிடம் நொடிக்கு நொடி திடீரென்று மாறிவிடுகிறது. கீழே கிளம்பும் போது வெயில் தானே அடிக்கிறது என்று அசட்டையாக மலை ஏற கூடாது. ரெயின் கோட், ஸ்வெட்டர் என்று அனைத்தும் வேண்டும் என்று எங்கள் கேப்டன் சொல்லியிருந்தார்.

இந்த மலைக்கு எங்கள் குழுவில் இருந்து சென்ற முறை சென்றிருந்த தோழர்கள் மலை சிகரத்தில் டென்ட் அடித்து தங்கி இருக்கிறார்கள். நடு இரவில் வானம் பொத்துக்கொண்டு ஊற்றி இருக்கிறது. டெண்டுகளுக்குள் எல்லாம் தண்ணீர் வந்து விட்டதாம்.

டெண்டுகளை கழற்ற கூட நேரமில்லாமல் அப்படியே போட்டுவிட்டு கீழே இறங்கி தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று ஓடி வந்து விட்டார்கள். இயற்கை அவ்வளவு வலியது. அதனால் இந்த முறை பட்டர்மனே என்ற இடத்திலேயே கூடாரம் அமைத்து தங்க முடிவு செய்து விட்டார்கள்.

வனத்தில் பெரிய அறிவிப்பு பலகை ஒன்றும் வைத்திருக்கிறார்கள் சிகரத்தில் தங்க அனுமதி இல்லை என்று.

சேஷபர்வதத்தின்  அழகிய  தோற்றம் 

முருகன் வள்ளி தெய்வயானை 

 எல்லோரும் வந்து சேர்ந்த பிறகு மதிய உணவு நாங்கள் கொண்டு சென்ற டிப்பன் பாக்ஸ்களில் இருந்து எடுத்து உண்ண ஆரம்பித்தோம். எங்கள் கேப்டன் உணவை கட்டாயம் டிப்பன் பாக்ஸில் மட்டுமே எடுத்து செல்ல வேண்டும். மாற்று வழிகளில் எடுத்து சென்றால் சிகரம் குப்பையாகி விடும் என்று அறிவுரை வழங்கி இருந்தார். நல்ல அறிவுரை.

சிறிது நேர ஓய்வுக்கு பிறகு மலை இறங்க ஆரம்பித்தோம். என்னுடன் வந்த டாக்டர்கள் இளங்கோவன் மற்றும் மதன் என்னிடம் இருந்த அரிசி சாக்கு நிறையும் அளவு திரும்பி வரும் வழியில் எல்லாம் பாலித்தீன் பைகள் கோக் பெப்சி வாட்டர் பாட்டில்கள் என்று எடுத்து நிறைத்து விட்டனர்.

ஏறும் போது இருந்த காற்று காணாமல் போயிருந்தது. சீக்கிரமே பட்டர்மனே வந்து சேர்ந்து விட்டோம். மற்றவர்களும் வந்து சேரும் போது கிட்டத்தட்ட இருட்டி விட்டது.

நாங்கள் மலையை விட்டு இறங்கும் போது சிலர் ஏறிக்கொண்டிருந்தனர். திரும்பி வர உங்களிடம் விளக்கு இருக்கிறதா என்று நான் கேட்க தலையாட்டி விட்டு போனான் அந்த இளைஞன்.

ஆனால் திரும்பி வரவில்லை. அவனுடன் வந்த பெண்கள் இருவர் கீழே வன அலுவலகம் முன் அழுது கொண்டு நின்றிருந்தனர்.

அந்த இருவரையும் வன அலுவலர்கள் இருவர் சென்று மீட்டு வந்தனர்.

இது போன்ற சிகரங்களை பகலில் மட்டுமே ஏற வேண்டும் இறங்க வேண்டும். அதற்கான சரியான திட்டமிடல் இருக்க வேண்டும் இல்லையென்றால் திரும்பி வீடு சென்று சேர்வது சிரமம் தான்.

அன்று இரவு ஆனந்தமாக பொழுது போனது. கேம்ப் பையர் போட்டு அனைவரும் சுற்றி அமர்ந்து பாடுவது ஜோக் சொல்லுவது என்று அசத்தினோம். சிறிது நேரத்தில் ஒரே ஒரு குருக்கள் வீட்டுக்கு சென்று இரவு உணவு சாப்பிட்டு விட்டு அசதியில் அப்படியே உறங்கி போனோம்.

திடீரென்று கண் விளித்து பார்த்தால் மணி அதிகாலை 4.00. சரி நேற்று குளிக்க வில்லை. இன்று எப்படியும் குளித்து விட வேண்டும் இது தான் சரியான சமயம் என்று வன அலுவலகத்தில் இருக்கும் குளியல் அறையில் குளித்து விட்டு வெளியே வந்தால் மறுபடியும் மிகப்பெரிய வரிசை.

எல்லோரும் எழுந்து விட்டனர். கேப்டன் ராஜீவ் எல்லா டெண்டுகளையும் கழற்றி அருமையாக பேக் செய்து வைத்திருந்தார். ரெடியானவர்கள் அப்படியே ஆளுக்கொரு டெண்ட்டை எடுத்து கொண்டு கீழே இறங்குங்கள் நாம் மீண்டும் அடிவாரத்தில் சந்திப்போம் என்று சொல்லிவிட்டார்.

நாங்கள் மறுபடியும் குழுக்களாக கீழே இறங்க ஆரம்பித்து விட்டோம். அடிவாரம் வந்தவுடன் மதியம் 1.30 மணிக்கு ஒரு ரயில் இருக்கிறது அது மங்களூருக்கு நாலு மணிக்கு சென்று விடும் என்று சொன்னார் கேப்டன். 4.40 மணிக்கு புத்துச்சேரி எக்ஸ்பிரெஸ் ரயிலில் எல்லோருக்கும் முன் பதிவு செய்யபட்டிருந்தது.

பாசஞ்சர் ரயில் சரியாக 4.00 மணிக்கு மங்களூர் சென்று சேர்ந்து விட்டது. கீழே இறங்கினால் சென்னை செல்லும் எல்லா ரயில்களும் ரத்து என்று அறிவிப்பு வருகிறது. புதுச்சேரி எக்ஸ்பிரஸ் மங்களூர் ஜன்க்சனுக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளது. அங்கிருந்து 4.15 மணிக்கு புறப்படும் என்று மைக்கில் சொன்னார்கள்.

நாங்கள் இருக்கும் மங்களூர் சென்ட்ரலில் இருந்து அந்த ஸ்டேசன் ஆறு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்தது. அங்கே 15 நிமிடத்தில் எல்லாம் சென்று சேர்வது நடக்காத விஷயம் என்று தோன்றியது.

இன்பர்மேசன் கவுண்டரில் கேட்டால் அந்த ட்ரெயின் இந்நேரம் புறப்பட்டு போயிருக்குமே. நாங்க மத்தியானம் இருந்தே அனவுன்ஸ் பண்ணுறோம் என்று சொன்னார் அங்கிருந்தவர்.

மறுபடியும் பரபரப்பு பற்றி கொண்டது எல்லோரிடத்திலும்.

கேப்டன் வாருங்கள் நாம் ஸ்டேசன் மாஸ்டரிடம் சென்று பேசுவோம் என்று என்னை கூட்டி போனார்.

எங்களை பார்த்தவுடன் ஸ்டேசன் மாஸ்டர்

"என்ன வேண்டும் ?"

"சார் நாங்கள் 29 பேர் கன்பார்ம் டிக்கட் புதுச்சேரி எக்ஸ்பிரஸ்சில் ஆன்லைன் டிக்கட் போட்டிருந்தோம் எங்களுக்கு அட்லீஸ் ஒரு எஸ்எம்எஸ் கூட வரவில்லை" நாங்கள்

அவர் "கொஞ்சம் வேய்ட் பண்ணுங்க" என்று சொல்லி ஹாட் லைனை எடுத்து பேச ஆரம்பித்தார்

"ஹல்லோ இவிட ஒரு 29 டிரேக்கர்ஸ் எத்திட்டுண்டு ட்ரைன் ஒரிஜின் சேன்ஜ் மெச்செஜ் அவருக்கு எத்திட்டில்லா "

என்று எதிர் ஸ்டேசன் மாஸ்டரிடம் பேசி ஒருவழியாக ஒரு முடிவுக்கு வந்து பிறகு எங்களை அழைத்தார்

"நீங்கள் இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் இங்க இருந்து கண்நூருக்கு ஒரு பாசஞ்சர் ரயில் கிளம்பும் அதில் புறப்பட்டு உள்ளால் என்று ஒரு ஸ்டேசன் இருக்கு இங்கே இருந்து இரண்டாவது ஸ்டேசன் அங்க இறங்குங்க அங்கே புதுச்சேரி எக்ஸ்பிரஸ் வரும் அங்கே அந்த ரயில் நிக்காது ஆனால் உங்களுக்காக நிற்க சொல்லுகிறேன்" என்று சொன்னது காதில் தேனாக பாய்ந்தது.

வாழ்வில் முதல் முறையாக நமக்காக ரயில் நிற்க போகிறது என்பதில் ஒரு திரில்லுடன் பாசஞ்சர் ரயிலில் ஏறி உள்ளாலுக்கு பயணமானோம்.

உள்ளாலில் இறங்கியவுடன் அங்கே கொடியுடன் நின்று கொண்டிருந்த ஸ்டேசன் மாஸ்டரிடம்

"புதுச்சேரி எக்ஸ்பிரஸ் எந்த பிளாட் போர்மில் வரும்" என்று கேட்க அவர்

"வழக்கமா அது இங்கே நிக்காது ஆனா இன்னைக்கு உங்களுக்காக நிறுத்த சொல்லி ஆர்டர் வந்திருக்கு எதிரே போய் நில்லுங்க" என்று சொன்னார்

அப்படா வழக்கமா மந்திரிகளுக்கும் எம்பிக்களுக்கும் மட்டுமே தாமதமாக ரயில் நின்று செல்லும் என்று கேள்வி பட்டிருக்கிறேன் முதல் முறையாக எங்களை போன்ற பாமரர்களுக்காக தென்னக ரயில்வே ஒரு ரயிலை நிறுத்தி ஏற்றி சென்றதை நான் கேள்வி பட்டதில்லை.

மறுபுறம் சென்று ஏறியதும் புதுச்சேரி எக்ஸ்பிரஸ் வந்து கிரீச் என்ற சத்தத்துடன் நின்றது. ரயிலில் ஏறி அவரவர் இடத்தை பிடித்து அடுத்த ஸ்டேசனில் ஒரு பொட்டலம் சப்பாத்தியும் வெஜ் பிரியாணியும் உண்டுவிட்டு சிறிது நேரம் நண்பர்களுடன் பேசி பாடி பொழுதை கழித்து சிறிது நேரத்தில் உறங்கி போனேன்.

ரயில் சத்தம் டக் டக் டக் டக் என்று சீரான இடைவெளியில் கேட்டு கொண்டே இருந்தது.

smile emoticon

smile emoticon

மீண்டும் அடுத்த மலையேற்றத்தில் சந்திப்போம்

புகைப்படங்கள் உதவி  : அரவிந்த் அமிர்தராஜ், நரசிம்மன் (கோவை ட்ரேக்கர்ஸ்), 

டிவைன் ட்ரெக்கர்ஸ் 

smile emoticon

smile emoticon